با سلام و تشکر از دوستانی که تا این مدت همراهی آنها دلگرمی نوشتنم بوده و هست.

هیچ وقت فکر نمی کردم روزی بتونم برای مدتی هم که شده خونه ام را ترک کنم آدمک مجازی را می گویم. بلاخره که چی باید مدتی از خونم دور باشم شاید هم از خودم مثل اون وقتها که از خونه پدری دور شدم و به خدمت سربازی رفتم اما حالا فرق می کنه یعنی یه جور دیگه است انگار دنیا می خواد یه جور دیگه باشه برام یه جوری که حس اینجا موندن هم ندارم شاید بعد فرصتی برای گفتن پیدا شد.یا حق

آدمی چه بد باشه چه خوب باشه مسافره

"مریم حیدر زاده"