سلام بر دوستان عزیز:

بعد از تاخیر زیاد خود که گاها به شکلی به تعطیلی این تارنگار انجامید متنی در ورای نوشتن را تقدیم شما بزرگواران می کنم

امید که مقبول واقع گردد:

وقتی جایی برای سکوت می یابیم در جان خود جهان می باریم و به سکوت خنده می نویسیم و به

گربه زخم را در ادامه راه جاری قلم می کنیم که باز هم مثل همیشه می گوییم راهی جز نوشتن

نیست و این فضا را در خلق اثر به جان کلامی را در دهان که جهان کلمات را به ارتباط در ماورای ما

که در جامعه به حرفها جان می دهیم وصله می زنیم که در خور این نفس جز نوشتن نیست.